MODUL MEMORIJE / MEMORY MODULE

Dobrodošli na moj blog

04.02.2015.

"Tajna džema od malina" / Sarajevski ratni teatar / 11., 12. i 13. februar / 20.00 / Rezervacije za predstavu svaki radni dan od 10h do 16h na 033 664 070.

01.10.2014.

Etja e Bosnjës për Zhanrin Dokumentar

Etja e Bosnjës për Zhanrin Dokumentar

Lodrat e fëmijëve në ekspozitën “Sendet e fëmijëve të vrarë në Sarajevën e rrethuar në vitet 1992-1995” Lodrat e fëmijëve në ekspozitën “Sendet e fëmijëve të vrarë në Sarajevën e rrethuar në vitet 1992-1995”
nga  Amina Hamzic
© Të drejtat autoriale

Moda e artit dokumentar në Bosnjë, në film, imazh dhe në skenë, reflekton bindjen se audiencat e pasluftës kanë nevojë të përballen me realitetin faktik të së shkuarës.

Në dramën Hypermnesia, nga regjisorja e teatrit në Bosnjës, Selma Spahic, aktorët iu tregojnë historitë e tyre audiencës.

Damir Kustura, i cili luan një nga rolet kryesore, përpiqet të tejkalojë emocionet e tij të forta dhe t’i hapë zemrën audiencës që shumë lehtë mund të dënojë ose justifikojë veprimet e tij.

Tregimi i tij është dramatik. Kustura ka lindur në Rogaticë si fëmijë i prindërve me besime dhe kombësi të ndryshme.

Babai i tij ishte boshnjak [mysliman] dhe nëna e tij, serbe. Në klasën e dytë në shkollë, pa njohurinë e prindërve të tij dhe duke vepruar mbi besimet e tij fetare, u bë synet.

Në fillim të luftës së viteve 1992-95 në Bosnjë, ai dhe familja e tij u arratisën nga ushtria serbe e Bosnjë, duke u arratisur në pyje, si lypës në fshatra të ndryshme.

Në vitin 1994, ai arriti në kryeqytetin e rrethuar të Sarajevës përmes tunelit, ku gjeti punë si muzeun në xhami dhe u bë ndjekës i sektit strikt Salafi të Islamit.

Por, pastaj braktisi shkollën e mesme dhe filloi të përdorte drogë. Pasi u largua nga banesa e tij dhe u arratis për në Stamboll, Kustura përfundoi shkollën në vitin 2000.

Më vonë, ai u regjistrua në Akademinë e Arteve në Sarajevë, ku u diplomua si nxënësi më i mirë i klasës. Tani merr pjesë në teatro të ndryshme dhe jep mësim aktrimin.

Nëse arrihet përmes teatrit, ekspozitave, filmit ose ndonjë medium tjetër artistik, përdorimi i dokumentarit është një fenomen i rëndësishëm i artit në Bosnjë, duke nxitur audiencat dhe autorët për t’u përballuar disa herë më fakte dhe kujtime jo të mirëpritura.

Duket gjithashtu se në artin në Bosnjë dhe Hercegovinë, forma e dokumentarit është e lidhur ngushtë me përvojën e luftës.

Spahic thotë se zgjodhi teatrin dokumentar pjesërisht për t’u përballur me veten, dhe kjo është arsyeja pse përgatiti shfaqjen Hypermnesia.

“Teatri dokumentar ka të bëjë me mua, si anëtare të audiencës, në një mënyrë tërësisht të re, shpesh herë duke shkaktuar emocione të forta,” kujtoi ajo.

“Jam përballuar me veten time, në mënyrë të ndershme dhe të dhimbshme. Kjo më nxiti të shfaq dokumentarin”, shtoi ajo.
Ajo thotë se në rajon ka pasur një valë të re teatrosh me shfaqje dokumentare në të cilët artistët ndeshen me të shkuarën e tyre si dhe të tashmen.

“Gjenerata e re e artistëve ka nevojë për të riparë të shkuarën, në mënyrë që të merret me të tashmen”, vazhdoi ajo.

Spahic beson se teatri dokumentar ka nevojë të shkojë thellë në temat të cilat trajton, për të tejkaluar paragjykimet.

“Teatri dokumentar është gjallë në një mënyrë të veçantë, pikërisht për shkak të vërtetësisë dhe aktualitetit të temës në momentin që ndodh”.

“Por ajo temë, në anën tjetër, mund të ketë jetëgjatësi shumë të shkurtër, nëse mbahet vetëm në bazën ditore politike.

“Nuk është rastësi që në rajon ka një valë të re teatri dokumentar”, përfundon ajo.

Aktorja Arma Tanovic-Brankovic ka përdorur gjithashtu dokumentarin, ndërsa përgatit ekspozitën e saj me sendet që i përkisnin fëmijëve të vrarë gjatë luftës.

Në ekspozitën “Objektet e fëmijëve të vrarë në Sarajevën e rrethuar nga 1992-1995” që u hap më 8 maj në Teatrin e Luftës në Sarajevë [Sarajevski Ratni Teatar] donte t’iu jepte objekteve autentike një dimension të ri, simbolik.

“Mjete shkollore, lodra, veshje dhe ditarë nga ekspozita u bënë prova.... Një metaforë për të gjithë vuajtjen njerëzore, në çdo kohë, në çdo vend”, tha Tanovic-Branovic për Balkan Insight.

Qëllimi i ekspozitës, që ishte pjesë e “Modulit të Kujtesës” këtë vit, ishte gjithashtu për të ndarë kujtimet e prindërve të fëmijëve të vrarë, me botën, kështu që t’i kthejë ato në kujtime kolektive.

Kryetari i Shoqatës së Prindërve të Fëmijëve të Vrarë, Fikret Grabovica, tha se ekspozita ishte shumë e rëndësishme për prindërit, duke qenë se paraqet të vërtetën.

“Për ne, prindërit e fëmijëve që u vranë gjatë rrethimit në Sarajevë, e vërteta dhe drejtësia janë të rëndësishme, dhe kjo ekspozitë është një mënyrë tjetër për të paraqitur të vërtetën tonë”, tha ai.

Nihad Kresevljakovic, drejtori i “Modulit të Kujtimit” dhe autor i disa filmave të shkurtër dokumentare, nga të cilët më i famshmi “A e mban mend Sarajevën?” thotë se përvoja e rrethimit dhe luftës shënuan rrugën e tij artistike përgjithmonë.

Për të, filmi dokumentar është një mjet për të treguar realitetin, edhe pse këto filma që merren me faktet, në mënyrë të paevitueshme kanë shenjën dhe nënshkrimin e vetë autorit.

Kresevljakovic thotë se lufta nuk duhet refuzuar si një temë për art duke qenë se është pjesë e realitetit të njerëzve; përmes aftësisë sonë për t’u përballur me të, mund të ndihmojmë të tjerët të bëhen të vetëdijshëm për atë që quhet esenca njerëzore.

“Përvoja e luftës është sigurisht një fenomen interesant, dhe duke ruajtur historitë e përvojave tona, mund të ndihmojmë të paktën të tjerët të bëhen të vetëdijshëm se çfarë është esenca njerëzore”, tha ai.

Kresevljakovic beson se arti duhet të merret me realitetin e pas luftës në të cilin njerëzit jetojnë çdo ditë.

“Jam pak dyshues ndaj atyre kolegëve që thonë: ‘Jam i lodhur nga lufta, duhet të punojmë me tema të tjera’”, tha ai.

“Kjo nuk është e sinqertë, dhe punimi me tema të tjera është vetëm frika për t’u marre me atë që fatkeqësisht është realitet për ne sot, pothuajse 20 vjet pas luftës”, shtoi Kresevljakovic.

Ky artikull është financuar nga projekti BICCED, i mbështetur nga Projekti Kulturor i Zvicrës

19.06.2014.

Prva emisija BBC serije "Rat koji je izmijenio svijet: Nacionalizam i Prvi svjetski rat" snima se u Sarajevu, u Sarajevskom ratnom teatru SARTR, u nedjelju 22.juna 2014. g. s početkom u 19 sati. Voditelj je legendarni Allan Little. Registrirajte se.

British Council u Bosni i Hercegovini, u partnerstvu sa BBC World Service i u saradnji sa Sarajevskim ratnim teatrom SARTR, Vas poziva da prisustvujete diskusiji na temu Nacionalizam i Prvi svjetski rat u:

 

nedjelju, 22. juna 2014. godine u 19:00 sati

u Sarajevskom ratnom teatru SARTR

 

RAT KOJI JE IZMIJENIO SVIJET

 

Prvi svjetski rat je odredio kurs dvadesetog stoljeća: nakon ovog rata u zemljama koje su u njemu učestvovale više ništa neće biti isto. Stotinu godina nakon njegovog početka, British Council i BBC World Service produciraju seriju koja razmatra žestoke učinke Prvog svjetskog rata u raznim dijelovima svijeta.

 


O programu:

Ovom prilikom BBC-jev voditelj Allan Little će sa balkanskim istoričarima Bojanom Aleksovom i Amirom Duranovićem diskutovati o rađanju nacionalnih poriva tokom Prvog svjetskog rata i o snažnom utjecaju koji ovaj rat do dana današnjeg vrši na nacionalizam kao pojavu.

 

Teatarski režiser Haris Pašović, kao jedna od vodećih figura lokalne kulturne scene, predočiti će svoj lični doživljaj atentata na nadvojvodu Franza Ferdinanda i njegovu suprugu Sophie.

 

Srdačno Vas molimo da potvrdite učešće na ovom događaju registracijom putem linka ili na email: berina.bukva@britishcouncil.ba
07.05.2014.

Modul memorije 2014: SARAJEVO: NEKAD I SAD, FOTOGRAFIJE ŠUKRIJE DŽIDŽOVIĆA

Na Dan pobjeda nad fašizmom, 9. Maja 2014. publika će imati priliku prisustvovati otvorenju posljednjeg ovogodišnjeg programam Modul Memorije 2014. U prostoru Sarajevskog ratnog teatra bit će postavljena izložba fotografija Šukrije Džidžovića „SARAJEVO NEKAD I SAD“. Radi se o autoru koji posjeduje jednu od najfascinantnijih fotografskih kolekcija koje je osobno snimio u toku opsade grada. Po njegovim riječima u tom periodu snimio je preko 5.000 fotografija. Također, do sada je Šukrija Džidžović svoje ratne fotografije predstavio u Sarajevu, Beču, New Yorku, Chicagu i Briselu. Svoju prvu izložbu imao je u periodu agresije, 1993. godine u "Colegium artisticum-u" pod nazivom "Zaustavimo Barbare". Kada je napustio Sarajevo, uputivši se ka Sjedinjenim američkim državama sa sobom je ponio samo ono što mu je bilo najvažnije - hiljade snimljenih fotografija svog grada. Već 1996. godine predstavio ih je u New Yorku. Danas, Šukrija Džidžović živi u St. Louisu. Urednik je i izdavač tjednika "SabaH", koja 17 godina redovno izlazi i distribuira se svim bh. zajednicama u Americi. Njegov dom je zahvaljujući kolekciji fotografija iz opsjednutog grada važno mjesto na društvenoj mapi BH nasljeđa. Na hiljadama fotografija ovjekovječeni su heroji odbrane, prve linije fronta, poznata lica, slike destrukcije grada, te brojna lica kojima su to bile posljednje snimljene fotografije. Tokom februara ove 2014. godine, 20 godina nakon rata, Šukrija se ponovo sa kamerom u ruci našao na ulicama Sarajeva na istim mjestima gdje je snimao svoje ratne fotografije. Trideset takvih fotografija na kojima se nalaze slike Sarajeva nekad i sad bit će postavljene u Sarajevskom ratnom teatru, 9. Maja 2014. godine. Ne propustite!

06.05.2014.

Modul memorije 2014: KARIM ZAIMOVIĆ / FOTOAPARATOM MILOMIRA KOVAČEVIĆA STRAŠNOG

Program Modula Memorije nastavit će se danas izložbom "Karim Zaimović", sarajevskog fotografa Milomira Kovačevića Strašnog. Portreti Karima Zaimovića zabilježeni fotoaparatom Milomira Kovačevića Strašnog priča su koja nam opisuje kraj prošlog stoljeća. "Ova izložba, koja je postavljena u povodu nove serije igranja predstave Tajna džema od malina, objedinjuje imena dvojice velikih ljudi od kojih jedan nažalost više nije s nama. Milomir Kovačević Strašni je najznačajnije ime bosanskohercegovačke fotografije, a Karim Zaimović je ni manje ni više nego simbol jednog vremena, ime koje u sebi objedinjuje svu tragediju, ali i ljepotu i kreativnost naše nedavne prošlosti", istaknuo je Kreševljaković. Također, ne propustite posljednja ovosezonska izvođenja 'Tajne džema od malina' Svi zainteresovani ovu izložbu mogu pogledati u Sarajevskom ratnom teatru do 9. maja.

30.04.2014.

Modul Memorije 2014/Sarajevski ratni teatar: BOJNO POLJE SJEĆANJA (PREZENTACIJA), HANS WERNER KROESINGER & REGINE DURA

Modul Memorije 2014/Sarajevski ratni teatar: BOJNO POLJE SJEĆANJA (PREZENTACIJA), HANS WERNER KROESINGER & REGINE DURA 1914/2014: Bojno polje sjećanja Inicijativa i projekat od izuzetne vrijednosti Goethe-Instituta u Jugoistočnoj Europi 02.05.2014. Prezentacija: 02.05.2014. u 20 sati SARTR - Sarajevski ratni teatar Gabelina 16 Sarajevo Ulaz slobodan Kontakt osoba: Azra Salihbašić-Selimović, koordinatorica kulturnih programa - gOETHE iNSTITUT Tel. +387 33 570000 azra.salihbasic-selimovic@sarajevo.goethe.org © Regine Dura © Regine Dura Na pomen Prvog svjetskog rata većina Njemaca pomisli na sukobe na Zapadnom frontu. Njemačko kolektivno pamćenje obilježavaju predstave na čije su formiranje odlučujuće uticali roman „Na zapadu ništa novo“ Ericha Marije Remarquesa, s jedne strane, i „Čelična oluja“ Ernsta Jüngersa, s druge strane. Projekat 1914/2014: Bojno polje sećanja poduzima promjenu perspektive. U ljeto 1914, 28. juna, bosanski Srbin Gavrilo Princip u Sarajevu je izvršio atentat na austrougarskog prestolonasljednika Franca Ferdinanda. Četiri nedjelje nakon toga, 28. jula 1914, Austrougarska je objavila rat Srbiji, i tako je otpočeo Prvi svjetski rat. Kada je 1955. austrijski glumac i režiser Friz Kortner snimio film o „poslednjim danima stare Evrope“, njegov distributer „Europa Filmverleih“ iz Hamburga zahtijevao je da se prvobitni naslov „SARAJEVO“ promijeni jer njemačkoj publici samo ime grada nije mnogo govorilo. Tako je film dobio novi naslov, koji je glasio „Za prijesto i ljubav“. U Jugoslaviji je Gavrilo Princip u to vreme važio za borca za slobodu, koji je ustao protiv okupatora. Most kraj mjesta na kome je izvršio atentat nosio je njegovo ime. Nasuprot tome, u Sarajevu Principa danas proglašavaju teroristom, a most koji je nekada nosio njegovo ime sada se zove Latinska ćuprija. Udžbenici u Srbiji Principa, međutim, i dalje predstavljaju kao heroja. Turski ministar odbrane Enver-paša pozvao je 12. novembra 1914. u Istanbulu na „sveti rat“ protiv sila Antante. No iza ove objave džihada nije zaista stajalo Osmansko carstvo, ideja da se Engleska i Francuska oslabe tako što će se nahuškati muslimansko stanovništvo u njihovim kolonijama zapravo je potekla od njemačke ratne propagande. Historija se uvek može posmatrati i tumačiti s različitih stanovišta, pa se tako isti događaj, isti postupak i isto mjesto doživljavaju na više načina. Pošto se prošlost neizbježno tumači različito, svako promišljanje historije koje bi trebalo da bude više od ličnog stava događaje neizostavno mora sagledati iz nekoliko perspektiva. Mi smo se odvažili na taj korak, a naša „višestruka perspektiva“ dobila je naziv „1914/2014: Bojno polje sećanja“. Dokumentarno pozorište 1914/2014: Bojno polje sjećanja Projekat Hans-Wernera Kroesingera i Regine Dura Beograd – Sarajevo – Istanbul – Berlin / mart-jun 2014. Sadržaj Na poziv Goethe-Instituta u Beogradu, Istanbulu i Sarajevu, režiser Hans-Wernera Kroesingera, istaknuti predstavnik savremenog dokumentarnog pozorišta, bavio se ovom temom skoro godinu dana, i to u saradnji s rediteljem i filmskim stvaraocem Regine Dura. Nakon brojnih razgovora i intervjua, zahvaljujući saradnji s lokalnim partnerima vremenom su se počeli nazirati obrisi eksperimenta pod nazivom 1914/2014: Bojno polje sjećanja. Za njegove učesnike odabrano je nekoliko glumaca, po jedan iz Bosne, Srbije, Turske, Austrije i Njemačke. Oni će, poput trgovačkih putnika, jedni drugima pričati svoje „historije iz kofera“, i tako doprineti sveobuhvatnom poimanju historije. Na osnovu raznovrsnih predmeta, fotografija, slajdova, tekstova, filmskih inserata, letaka, porodičnih albuma, razglednica, pisama itd. svaki će od njih oblikovati sopstvenu priču, protiviti se ostalima ili dopunjavati njihove priče. Nema te priče koja nudi sva objašnjenja i koja bi sama po sebi bila značajnija od ostalih. Koja je uloga Prvog svjetskog rata u nacionalnim historijama? U okviru projekta 1914/2014: Bojno polje sjećanja perspektive će se više puta menjati. Gde se ko čega sjeća i kako, u bivšoj Jugoslaviji, Srbiji, Bosni i Hercegovini, Turskoj, Njemačkoj i Austriji? Čemu se pridaje najveća pažnja, a o čemu se, što je još bitnije, uopšte ne govori? Da li je političko ubistvo legitimno, da li je Princip terorista ili heroj, da li je Austrougarska bila okupatorska sila ili multinacionalna država na čelu s dobronamjernim, patrijarhalnim monarhom? Koje su bile posljedice njemačko-turskog saveza? Ko se prikazuje kao neprijatelj, a ko kao uzor? Koju su ulogu isti ti neprijatelji i isti ti uzori igrali u Drugom svjetskom ratu, a možda je igraju i sve do današnjeg dana? Vremenski plan Krajem februara početkom marta 2014. u Centru za kulturnu dekontaminaciju u Beogradu održana je radionica tokom koje su učesnici pripremili predstavu s jednim lokalnim i jednim njemačkim ili austrijskim glumcem. Ista takva radionica održaće se i u Sarajevu, u Sarajevskom ratnom teatru "SARTR", i to krajem aprika, početkom maja. Nakon toga sljedi javno izvođenje predstava. U Beogradu su u projektu učestvovati glumci Damjan Kecojević i Lajoš Talamonti, a u Sarajevu Benjamin Bajramović i Armin Vizer i direktor Sarajevskog ratnog teatra Nihad Kreševljaković. Polovinom aprila 2014. u Istanbulu će se na prostoru oko Vile Tarabja održati specijalni performansi lokalnog karaktera posvećeni istoriji tamošnjeg vojnog groblja i njemačko-turskom savezništvu u Prvom sjvetskom ratu. Zajedno s izložbom Open spaces, ovi će performansi javnosti biti predstavljeni pod nazivom „Not All Quiet on the Ottoman Fronts: Neglected Perspectives on a Global War (1914-18)“, najvjerovatnije u kulturnom centru Tutun DEPO u Istanbulu, i to u okviru historiografske konferencije u organizaciji istanbulskog Instituta za orijentalistiku i Udruženja historičara „Tarih Vakfi“. Berlinska premijera produkcije 1914/2014: Bojno polje sjećanja u pozorištu „Hebel am Ufer“ očekuje se u junu 2014. godine. Ona će objediniti izvođače iz Beograda, Sarajeva i Istanbula, kao i rezultate njihovog dotadašnjeg rada. Tom će se prilikom suočiti i različita shvatanja i različiti pogledi na historiju. Portal „1914/2014: Bojno polje sjećanja“ iskoristio je dvominutne video-klipove, fotografije, snimljene intervjue i dokumentarni materijal koji su Regine Dura i Hans-Werner Kroesinger prikupili na studijskim putovanjima u Beograd, Sarajevo i Istanbul. Zahvaljujući portalu, ova će građa tako biti dostupna svim zainteresovanima. U intervjuima prolaznici, turisti i stručnjaci govore o tome kakav je značaj Prvog svjetskog rata u današnje vrijeme, kao i o tome koju ulogu u ovom kontekstu igraju mjesta memorijalnog karaktera u Srbiji, Bosni i Turskoj. Na taj način internet-stranica uspostavlja odnos prema prošlosti i budućnosti Evrope, a nudi i neupadljiva, ali zato informativna svjedočanstva o ovom izuzetno složenom segmentu moderne historije. Tu su stare i nove fotografije poprišta odlučujućih događaja, propagandni materijal iz onog vrijemena, sličice koje su se tada skupljale i druga bogata dokumentacija. Na taj način posjetilac iz različitih perspektiva stiče uvid u to kakav je bio odnos savremenika prema Prvom svjetskom ratu, kao i u to kakav je odnos prema njemu danas. Internet-stranica, s jedne strane, dopunjava pozorišni projekat, ali bi, s druge strane, trebalo da posluži i kao orijentir pri samostalnim istraživanjima i kao osnova za školske projekte. Različita stanovišta koja ona nudi doprinose boljem razumevanju složenih događaja i prevazilaženju jednostranih odgovora na historijska pitanja. Na taj način posjetioci lakše shvataju tuđa iskustva, i spoznaju kako i zašto različiti lični doživljaji uzrokuju podjednako različita očekivanja od sadašnjosti i budućnosti. U pripremi: Početak projekta „Rat i mir na Balkanu“, jesen 2014. Reč je o medijskom projektu koji obuhvata dokumentarni film, internet-platformu i nastavni materijal. U Njemačkoj su razmišljanja o Prvom svjetskom ratu obelježila prije svega sjećanja na brojne žrtve na Zapadnom frontu, gde je u rovovima život izgubila gotovo cijela ondašnja mlada generacija. Nasuprot tome, njemačka javnost slabo poznaje posljedice koje je taj vojni sukob imao po balkanske zemlje, iako su Austro-Ugarska i Njemačka upravo na Balkanu, tj. u Sarajevu, pronašle povod za rat. Na Balkanskom poluostrvu Prvi svjetski rat nije se, naime, vodio statično, u rovovima, već je zahvatao velike teritorije. Između ostalog i zbog toga, u pogođenim zemljama posledice nisu trpeli samo vojnici, već je i civilno stanovništvo bilo izloženo neizrecivim patnjama. Ta je okolnost ostavila tragove koje su sve donedavno uticale na život (i smrt) u ovom delu kontinenta, a delom to čine i danas. Kao jedino ratno poprište u Evropi nakon Drugog svjetskog rata, Balkan je u Nemačkoj i u pojedinim drugim zemljama postao sinonim za „žarište nemira“ i za stalno rasplamsavanje nacionalnih i etničkih konflikata. Cilj Uzimajući u obzir različite perspektive iz kojih pojedinačne balkanske zemlje sagledavaju Prvi svjetski rat, projekat će tragati za odgovorom na pitanje kakve su bile posljedice ovog sukoba na dalji razvoj Jugoistočne Evrope. Treba, takođe, razmotriti i to kako se situacija na Balkanu odrazila i još uvijek se odražava na ostatak Evrope, a naročito na Njemačku. Takva historijska razmatranja zahtijevaju uvid u različite perspektive, pa i u one koje odstupaju od uobičajenih. Osim toga, ne treba se osloniti samo na jedan medij, već na više njih. I jedno i drugo, i različite perspektive i medijsku raznovrsnost, treba shvatiti kao sredstva za preispitivanje stereotipa, poput onog prema kome je „nasilje imanentno svojstvo Balkana“. Ukoliko je tačno da se Balkan – premda vjerovatno ne samo on – i dan-danas bori s posljedicama Prvog svjetskog rata, onda one zadiru i u živote današnjih osamnaestogodišnjaka ili devetnaestogodišnjaka. Kako mladi danas tumače te historijske događaje? Kakav stav imaju prema njima? Budi li sve to nadu u međusobno razumevanje i u miran suživot? Elementi projekta Projekat „Rat i mir na Balkanu“ obuhvata dokumentarni film, interaktivne sadržaje na regionalnom portalu Goethe-Instituta „Evropa. Jugoistok. Sjećanja“, veliki regionalni školski projekat, javne filmske projekcije, kao i kampanju na društvenim mrežama u Grčkoj. Film će najpre imati verzije na engleskom, njemačkom i grčkom jeziku, a potom i na hrvatskom, srpskom, bosanskom, turskom, albanskom, bugarskom, makedonskom i crnogorskom. Inicijativa Goethe-Instituta u jugoistočnoj Evropi. Projekat u koprodukciji Goethe-Instituta, pozorišta HAU Hebel am Ufer i Sarajevskim ratnim teatrom. Link na temu Sarajevski ratni teatar deutsch Habbel am Ufer deutsch

29.04.2014.

MODUL MEMORIJE 2014: I MOJA BIJELA TRAKA - VELIJA HASANBEGOVIĆ

Fotografsko selo: U POVODU IZLOŽBE "I MOJA BIJELA TRAKA", VELIJE HASANBEGOVIĆA Velija Hasanbegović je čovjek sa fotoaparatom, umjetnik sa izrazito istančanim osjećajima, podjednako posvećen izboru teme i njenoj realizaciji. U njegovim radovima umjetnost se prikazuje kao gotovo savršena sinteza estetike i etike. On mi se čini kao dokaz one teze da su veliki umjetnici i dobri ljudi. Njegova životna priča je poput nekog trilera i o njoj se uglavnom priča šapatom. Čini mi se da na isti način treba govoriti i o njegovim fotografijama i izložbama. Po svojim dimenzijma, a i tematski, ova izložba „I moja bijela traka“ različita je od izložbe „Drina / Jezero Perućac“ koju smo imali čast ugostiti u programu „Modul memorije“ 2012. Ipak i ovdje, kao i u spomenutoj izložbi nalaze se snažna upozorenja o tome da živimo u vremenu u kome je revolucionarno djelo ostati čovjekom. Vrijeme u kome živimo je vrijeme užasnih razaranja gradova, familija, ljudskih duša, te općenito vrijeme bez etike i pravde. Prošlo stoljeće u Evropi obilježeno je ubijanjem miliona ljudi u zločinu genocida, a onda opet, gotovo iznenenada, nakon ponavljanja mantre „Nikad više“, to se dogodilo ponovo, na samom kraju stoljeća, u Bosni. Nakon Bosne, kao i nakon „sarajevskog atentata“, otvorena je Pandorina kutija, te decenijama, širom svijeta bijesne ratovi i stradaju nedužni ljudi, civili. Još bolnije od zločina je čekanje pravde za ubijene i nestale. I dvadeset godina poslije, u bosanskim gradovima koji su bili izloženi zločinima i genocidu poput Srebrenice, Višegrada ili Prijedora, pravda se čeka kao kiša nakon dvadestogodišnje suše. Sve što nam je ostalo su sjećanja i glas istine. Prisjetio bih se i jedne Orwelove rečenice gdje kaže:“ Kada opća obmana vlada svijetom, govoriti istinu smatra se revolucionarnim djelom“. Tu istinu, svojim fotografijama priča Velija Hasanbegović u priči "I moja bijela traka..." nastaloj na istoimenom performasu umjetnice Elme Selman a čiji je cilj bio upravo prisjećanje/podsjećanje na žrtve u općini Prijedor, civile koji su mučeni, ponižavani i ubijani zbog pripadanja drugoj/drugim vjerskim grupama. Uz imena 3.170 civilnih žrtava s područja općine Prijedor građani/ke su tokom cijelog dana postavljali bijele trake. Bijele trake nalazile su se u zemlji u prostoru galerije asocirajući na grobnicu iz koje se vade ostaci žrtava da bi im se dao identitet. Nakon toga posjetitelji su postavljali ove trake na crnu površinu zajedno s podacima ubijenih. Događaj se desio 31. Maja 2013. na „Međunarodni dan bijelih traka“ podsjećajući nas na taj dan 1992. kada je, poput nacističkog proglasa Poljskim jevrejima iz 1939., svim građanima i građankama nesrpske nacionalnosti u Prijedoru naređeno da oko ruke moraju nositi bijelu traku i imati vidno istaknutu bijelu zastavu na kući. Bio je to uvod u kampanju istrebljenja u kojoj su provođene masovne egzekucije, silovanja, otvarani koncentracioni logori, te činjeni drugi zločini, čiji je konačni ishod bio uklanjanje 94% predratnog bošnjačkog i hrvatskog stanovništva sa teritorije općine Prijedor. Još važniji cilj obilježavanja ovog dana, od samog sjećanja, je skrenuti pažnju na ustrajno negiranje zločina počinjenih u Prijedoru od strane lokalne vlasti, te osuditi policijske zabrane komemorativnih skupova žrtvama i odbijanje gradskih vlasti da dozvole izgradnju memorijala civilnim žrtvama u Prijedoru i na lokaciji logora smrti u Omarskoj. Akcija je također dijelom globalne kampanje “Stop Genocide Denial” pokrenute 2012. kojom se željelo skrenuti pažnju na kršenja osnovnih prava žrtava u Prijedoru te širom svijeta. Sastavi dio ove izložbe je i video umjetnika Šefke Obućine koji je dokumentirao rad Elme Selman. U biti, i rad Elme Selman, i izložba Velije Hasanbegovića i video Šefke Obućine suštinski govore o vapaju za mirom. Taj mir trebaju podjednako mrtvi i živi, a do njega se, što je iz ove priče jasno, može doći samo iskrenim suočavanjem sa prošlosti i pravdom. Nihad Kreševljaković, direktor Sarajevskog ratnog teatra i programa Modul memorije

12.04.2014.

OTVORENA IZLOŽBA KROVOVI NASELJA HEROJA - SOKOLJE, AUTORA AZEMA SUĆESKE

U Sarajevskom ratnom teatru u okviru Modula Memorije 2014,, večeras je otvorena izložba pod nazivom "Krovovi Naselja heroja Sokolje u ratu“ autora Azema Sućeske Piše: I.Č. Objavljeno : 12-04-2014 21:44h Kroz 70 crno-bijelih fotografija autor, pripadnik 2. viteške brigade i svjedok stradanja naselja Sokolje u toku agresije, sve posjetioce izložbe će provesti između stambenih kuća koje su nastradale u periodu 1992-1995. godine u naselju u kojem gotovo da nema kuće koja nije granatirana. Želeći da razaranje ovog naselja heroja ostane sačuvano od zaborava, fotografisao je krovove kuća. Motiv krova dao je ideju autoru da izložbu postavi u obliku krova a njihov ram je od tradicionalnog bosanskog prozora zelene boje. Podlogom dominira crvena folija koja je u ratu značila jedinu zaštitu od vjetra i kiše na razorenim kućama. Od ovih krovova autor je oživio naselje Sokolje s nazivima ulica koje su bile i prije agresije, a to su ulice Braće Šimić, Svetozar Kosorić, Paško Romac, Sokolje. Svojim činom želio je približiti posjetitelju sudbinu stanovnika svake ulice i kuće i kroz fotografiju ispričati njihove životne priče. "U tom činu bilo je puno simbolike. Svako od nas, treba da ostvari tri želje: da ima dobro zdravlje, posao i krov nad glavom. U ratu smo polako ostajali bez svega, a naposljetku i bez krova koji je osnov egzistencije. Naselje Sokolje najbolji je primjer šta ljudska destrukcija može učiniti", kaže Sućeska. U toku rata od 1992. do 1995. godine više od 90 posto ovog naselja bilo je razoreno. "Sokolje je jedno od najznačajnijih naselja kad je u pitanju odbrana Sarajeva i s pravom ga zovu “naselje heroja”. Usprkos tome, malo o tome znamo, pa zahvaljujući fotografiji Azema Sućeske ostat će trajno zabilježeno stradanje ovog naselja i posebna nam je čast što se izložba održava upravo u okviru Modula Memorije", istakao je Nihad Kreševljaković, umjetnički rukovodilac ovog programa Festivala MESS i direktor Sarajevskog ratnog teatra. Sokolje je 8. juna 1993. godine dobilo naziv "Naselje heroj“ po odluci Skupštine grada Sarajeva, a zvanično ju je odobrio gradonačelnik Muhamed Kreševljaković. Ova izložba predstavlja suštinu Modula Memorije kao kulturološkog programa, koji otvara mogućnost predstavljanja umjetničkih djela nastalih tokom rata, kako bi kroz taj kreativni način sačuvali sjećanje na ta iskustva. Izložba će biti postavljena do 17. aprila ove godine, a ulaz je slobodan. Tagovi: Azem Sućeska Nihad Kreševljaković SARTR Sokolje

12.04.2014.

Modul memorije 2014: KROVOVI NASELJA HEROJA SOKOLJE", KROZ OBJEKTIV AZEMA SUĆESKE

12.4.2014, subota do 17.4.2014. 19.00 sati Sarajevski ratni teatar Izložba: „Krovovi Naselja heroja Sokolje u ratu“ Autor: Azem Sućeska Kroz 70 crno-bijelih fotografija autor Azem Sućeska Sućo nas je proveo između stambenih kuća koje su nastradale u periodu 92-95.godina. U Sokolju gotovo da nema kuće koja nije granatirana. Nakon rata su obnovljene a zahvaljujući fotografiji Azema Sućeske ostat će trajno zabilježeno stradanje ovog naselja.

09.04.2014.

Modul memorije 2014: O FILMU THE SUFFERING GRASSES

"Važnost filma Lare Lee lezi u činjenici da upoznaje naše ljude sa tim da ono što se događa u toj zemlji neodoljivo podsjeća na patnje kroz koje smo i mi sami prolazili 90-tih godina. Reditlejica Lara Lee nam je također značajna kao osoba koja je pokrenula mrežu "Kulture otpora" i čija biografija i dosadašnji angažman u kriznim područjima garantira autentičnost i realnu sliku stvarnog problema zvanog SIRIJA a koji je definitivno i naš problem s obzirom da odnosom prema njemu definiramo budućnost svijeta. Zainteresiranost za sudbinu običnog čovjeka upravo je ono na što se odnosi naslov aludirajući na izreku da kada slonovi krenu u rat strada trava", izjavio je Nihad Kreševljaković, ujetnički direktor programa Modul memorije i direktor Sarajevskog ratnog teatra.


Stariji postovi